Direksiyon başına geçtiğimiz an insanlığımızı, sabrımızı ve saygımızı neden arabanın bagajında bırakıyoruz? Güzel Muş’umuzda otomobil kullanmak, artık bir yerden bir yere gitmekten ziyade tam bir sinir ve sabır sınavına dönüştü.

Tren Garı’ndan Belediye önüne kadar Muş’ta mesafe dediğiniz nedir ki? Şehrin bir ucundan diğer ucu en fazla 5-10 dakika. Buna rağmen kısa bir şehir içi güzergâhında adım başı karşımıza çıkan döner kavşaklar zaten trafiğin ritmini yeterince kesiyor. "Bu kadar kısa mesafede, şehir içi trafikte bu kadar çok kavşağa gerçekten ihtiyaç var mı?" diye sormadan edemiyoruz. Fakat işin daha acı tarafı, mevcut kavşakları bile kullanmayı bilmeyişimiz... Kavşak içindeki dönen araca yol vermek temel bir kuralken bizde kavşağa giren gaza basıyor. Oysa kavşaktakine öncelik tanısak, akış kendiliğinden rahatlayacak.

Üstelik çile sadece seyir halindeyken bitmiyor, iş park etmeye gelince vurdumduymazlık tavan yapıyor. Aracını park ederken yanındaki ikinci bir aracı hiç düşünmeden yanaşanlar, çift sıra park yapıp arkadaki aracın çıkışını tamamen kapatanlar... "Ben işimi halledeyim de arkadaki ne yaparsa yapsın" düşüncesi ne nezakete ne de insanlığa sığar.

Yola çıktığınızda kimin ne yapacağı tam bir muamma. Sağ sinyal verip sola kıranlar, Sol sinyel verip sağa kıranlar, yolun ortasında durup keyfince yön değiştirenler, kırmızı ışığı süs lambası sayanlar... Makas atmayı ustalık, hız yapmayı yiğitlik, başkasına yol vermemeyi de üstünlük sanan bir zihniyetle karşı karşıyayız.

Sanki herkesin cebinde kendine özel bir trafik kanunu var! Kurallar başkaları uysun diye yazılmış, kendileri içinse teferruat... Oysa trafik, insanın sadece sürüş yeteneğini değil, görgüsünü, ahlakını ve karakterini de yansıttığı bir aynadır.

Kırmızı ışıkta duruyorsunuz, daha yeşil yanmadan arkanızdaki korna fırtınası koparıyor. Peki kardeşim, nereye yetişiyorsun? Mesafelerin dakikalarla ölçüldüğü bu şehirde en fazla 2-3 dakika geç kalırsın. Kendi birkaç dakikalık telaşını, bir başkasının canından ve huzurundan daha kıymetli görmek hangi vicdana sığar? Birkaç saniye sabretmek, birine nezaketle yol vermek insandan ne eksiltir?

Mesele sadece kural bilmemek değil, bencillik, tahammülsüzlük ve yolların tek sahibi olduğunu sanma hastalığıdır. Hız sınırını aşan, hatalı sollama yapan her sürücü sadece kendini değil, hiç tanımadığı insanların hayatını da riske atıyor. Karşıdan gelen araçta evine dönen bir baba, çocuğunu okuldan alan bir anne ya da hastaneden yorgun çıkan bir sağlık çalışanı var. Bir saniyelik sabırsızlık, başka bir ailenin evine sönmeyecek bir ateş düşürebilir.

Ehliyet almak sadece vites değiştirmek ya da aracı park etmek demek değildir. Asıl ehliyet, trafikte başkalarının hakkına saygı duymayı, öngörülü ve sabırlı olmayı gerektirir. Sürücü eğitimlerinde teknik bilgiler kadar "trafik ahlakı" da işlenmeli, caydırıcı denetimler günlük hayatın doğal bir parçası haline gelmelidir.

Trafik magandalığını "şoförlük" tehlikeli hareketleri "cesaret" gibi görmekten artık vazgeçelim. Asıl ustalık gaza basmakta değil, direksiyon başındayken öfkesine hakim olabilmektedir. Unutmayalım ki, Muş’un yollarında sadece demir yığınları değil, sevdiklerine kavuşmayı bekleyen canlar ilerliyor.

Trafikte herkes "kral" olmaya çalışırken ne yazık ki kurallar yetim kalıyor. Oysa yollarımızda krallara değil, kurallara saygı duyan vicdanlı insanlara ihtiyacımız var.

Çünkü trafikte asıl mesele bir yere ilk varan olmak değil, sevdiklerimizin yanına sağ salim ulaşabilmektir.